ستایش
نروم جز به همان ره که توام راهنمایی
( سنایی غزنوی)
دانش های زبانی:
ملکا: ای پادشاه، ای خدا (شبه جمله ـ ندا و منادا)
ذکر : یاد خدا
ستایش: واژه ی مشتق (ستا + ِش) ی صامت
میانجی است.
دانش های ادبی:
این بیت با آیه هایی از سوره ی فاتحه تناسب دارد.
قافیه:خدایی، راه نمایی
قالب شعر غزل است.
معنا:ای پادشاهِ من،فقط نام تو را بر لب دارم زیرا تو
خداوند شایسته و پاک هستی.ای خدا،من تنها در
راهی قدم می گذارم که تو نشان داده ای.
توجه: این بیت،از یک غزل سنایی غزنوی انتخاب
شده است.
تاریخ ادبیات:
حکیم ابوالمجد مجدود بن آدم سنایی غزنوی:
شاعر و عارف ایرانی در اواخر قرن ۵ و اوایل قرن ۶
زندگی او دو مرحله داشت.در ابتدای شاعری مدح
پادشاهان میگفت ولی از این کار توبه کرد و به عرفان
روی آورد.وی اولین شاعری است که شعر عرفانی سرود.
او عرفان و ادبیات را به هم آویخت.
از آثار او می توان به ( حدیقه الحقیقه ) اشاره نمود.