دستور زبان فارسی
پیش تر آموختیم که جمله از دو بخش نهاد و
گزاره تشکیل می شود و معنا و پیام کاملی را
می رساند.مانند:
حافظ ، شاعر بزرگ ایران است.
ـــــــ ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نهاد گــــــــــــزاره
همچنین دانستیم مهم ترین جزء جمله ، فعل است.
اکنون به نمونه های زیر توجه کنید:
ای خدا ( خدایا به تو پناه آوردم،از تو کمک میخواهم)
هان ( آگاه باش، بر حذر باش)
حافظا( ای حافظ بدان و آگاه باش)
به به (چه خوب است)
به نمونه های بالا که جمله نیستند اما معنای
کاملی دارندشبه جمله می گویند؛ چون از نظر
ساختار مانند جمله نیستند و نمی توان برای
آنها نهاد و گزاره تعیین کرد.
نکته ی دوم :
معمولاً شاعران در پایان شعر خویش ،نام ویژه ای
را که نام شعری شاعر است به کار می برند.به این
نام تخلص میگویند و به بیتی که دارای تخلص است،
بیت تخلص میگویند.
تخلص به معنای خلاص شدن و رهایی یافتن است.
گویی شاعر با نوشتن تخلص،از بند سخن آزاد
می شود.تخلص مانند امضا و نشان است که
در پایان شعر می آید.
مثلاً اسم اصلی حافظ، شمس الدّین محمد است
و نام شهریار ، محمد حسین بهجت تبریزی، ولی این
دو شاعر در شعر خویش "حافظ" و "شهریار" تخلص
کرده اند.
گاه کاربرد فراوان تخلص در شعر باعث می شود که نام
اصلی شاعر ناشناخته بماند.